Christ, unser Herr, zum Jordan kam betekent: “Christus, onze Heer, kwam naar de Jordaan.” De tekst van dit koraal werd geschreven door Martin Luther in 1541 en heeft betrekking op de doop van Christus in de rivier de Jordaan door Johannes de Doper. Het lied werd in de Lutherse traditie verbonden met het sacrament van de doop en wordt daarom vaak gezongen bij doopdiensten. De tekst benadrukt de betekenis van het water van de doop: een teken van vergeving, nieuw leven en verbondenheid met Christus. Johann Sebastian Bach gebruikte deze melodie meerdere keren in zijn orgelwerken en behandelde haar telkens op een andere manier.
Dit stuk behoort tot de Clavier-Übung III, een grote verzameling orgelwerken die Bach in 1739 publiceerde. In deze bewerking verschijnt de koraalmelodie als een cantus firmus in lange noten, terwijl de andere stemmen daaronder een voortdurend bewegend motief laten horen. Wat deze muziek bijzonder maakt: • De koraalmelodie klinkt plechtig en statig. • De begeleidende stemmen bewegen zich in een vloeiende, golvende beweging. • Deze beweging wordt vaak geïnterpreteerd als een muzikale verbeelding van het stromende water van de Jordaan. Zo verbindt Bach theologische symboliek met muzikale vorm: de muziek lijkt letterlijk te stromen.
Wie naar dit stuk luistert hoort een voortdurende beweging onder de melodie. De begeleidende figuren blijven bijna onophoudelijk in beweging, terwijl de koraallijn rustig en helder boven de muziek blijft staan. Het geeft het stuk een bijzonder karakter: tegelijk plechtig en levendig.
Op deze pagina begint een kleine reis door het orgelwerk van Bach. Niet als complete encyclopedie — daar zijn al bibliotheken vol van — maar als een persoonlijke ontmoeting met muziek die al bijna drie eeuwen klinkt. En nog steeds dezelfde vraag stelt: blijven we luisteren?
