Het Capriccio sopra la lontananza del suo fratello dilettissimo (BWV 992) behoort tot de vroegste werken van Johann Sebastian Bach. De titel betekent: “Capriccio over het vertrek van zijn zeer geliefde broer.” Het werk werd waarschijnlijk rond 1704 geschreven en bestaat uit zes korte delen die samen een klein muzikaal verhaal vormen over het vertrek van een broer die op reis gaat. In het vierde deel, Aria, wordt het moment van het daadwerkelijke afscheid verbeeld.
Dit deel heeft een duidelijk zingend karakter, zoals de titel al aangeeft. De melodie beweegt rustig en lyrisch, gedragen door een eenvoudige begeleiding. Kenmerken van deze muziek: • Een vloeiende en melodische lijn. • Een rustige en evenwichtige begeleiding. • Een intieme en expressieve sfeer. De muziek klinkt hier als een persoonlijke en bijna vocale uitdrukking van het afscheid.
Wanneer je naar deze aria luistert hoor je hoe het orgel bijna een menselijke stem lijkt te imiteren. De melodie beweegt rustig en expressief, alsof iemand nog één laatste keer spreekt voordat de reis begint. Binnen het Capriccio vormt dit deel een moment van persoonlijke emotie — het afscheid zelf, vlak voordat de reiziger vertrekt.
Op deze pagina begint een kleine reis door het orgelwerk van Bach. Niet als complete encyclopedie — daar zijn al bibliotheken vol van — maar als een persoonlijke ontmoeting met muziek die al bijna drie eeuwen klinkt. En nog steeds dezelfde vraag stelt: blijven we luisteren?
