De cantate Wir danken dir, Gott, wir danken dir (BWV 29) werd door Johann Sebastian Bach gecomponeerd in 1731 voor de jaarlijkse raadswisseling van de stad Leipzig. Het werk werd uitgevoerd in de Thomaskirche, waar Bach als Thomascantor verantwoordelijk was voor de kerkmuziek. De tekst is gebaseerd op Psalm 75 en is een lofzang waarin dank wordt uitgesproken voor Gods leiding en bescherming. Zoals veel cantates van Bach combineert het werk verschillende muzikale vormen: koor, aria’s, recitatieven en instrumentale delen.
Het openingsdeel van de cantate is bijzonder: een indrukwekkende sinfonia voor orgel en orkest. Bach gebruikte hiervoor muziek die hij eerder had geschreven als Preludio uit de vioolpartita BWV 1006. Voor de cantate bewerkte hij dit stuk tot een virtuoos orgelconcertachtig openingsdeel. Kenmerken van deze muziek:
• Razendsnelle figuraties in het orgel.
• Een levendige dialoog tussen orgel en orkest.
• Een stralende en feestelijke sfeer. De muziek heeft daardoor een buitengewone energie en virtuositeit die goed past bij een feestelijke gelegenheid.
De opening van BWV 29 behoort tot de meest spectaculaire momenten uit Bachs cantates. De snelle loopjes in het orgel geven het stuk een bijna concertachtig karakter — alsof een solist de ruimte vult met een uitbundige improvisatie. Bijzonder is ook dat deze muziek oorspronkelijk voor soloviool werd geschreven. Bach transformeerde de vioolpartita tot een groots orgelstuk, waardoor het werk een geheel nieuw karakter kreeg. In Leipzig moet dit een enorme indruk hebben gemaakt: een virtuoos orgel dat de cantate opent met een stroom van energie en beweging.
Op deze pagina begint een kleine reis door het orgelwerk van Bach. Niet als complete encyclopedie — daar zijn al bibliotheken vol van — maar als een persoonlijke ontmoeting met muziek die al bijna drie eeuwen klinkt. En nog steeds dezelfde vraag stelt: blijven we luisteren?
