Little Prelude and Fugue in C major, BWV 553, opent de reeks van acht korte preludes en fuga’s, BWV 553–560. Deze stukken zijn lange tijd met Johann Sebastian Bach verbonden geweest, maar de toeschrijving is onzeker. Waarschijnlijk horen zij thuis in de kring rond Bach of in de bredere Duitse orgeltraditie van de achttiende eeuw.
Toch voelt BWV 553 onmiddellijk vertrouwd. Het stuk heeft de helderheid van een oefening, maar ook de waardigheid van echte muziek. Alles is overzichtelijk, doelgericht en praktisch geschreven: muziek die de speler iets leert, maar de luisteraar niet vergeet.
De prelude staat in C majeur en opent helder en kordaat. Er is licht, beweging en een zekere vanzelfsprekendheid. Het stuk doet niet geheimzinnig over zijn bedoelingen: de muziek zet een deur open en loopt gewoon naar binnen.
De fuga sluit daar mooi op aan. Het thema is duidelijk en goed te volgen, en reist van stem naar stem zonder dat het zwaar wordt. Juist die eenvoud maakt het werk aantrekkelijk. Je hoort hoe orde ontstaat uit een klein motief, en hoe een paar stemmen samen een muzikaal bouwwerkje vormen.
BWV 553 is een mooi beginpunt voor deze kleine reeks. Het is geen groot orgelmonument, maar een compact stuk waarin ambacht, helderheid en muzikale vreugde samenkomen. De muziek vraagt geen plechtige buiging, eerder aandacht voor hoe goed iets kleins gemaakt kan zijn.
Misschien is dat precies de kracht van dit Bachje. Niet alles hoeft zwaar, diep of indrukwekkend te zijn. Soms begint schoonheid gewoon in C majeur, met een paar heldere maten en een fuga die precies genoeg zegt.
