Little Prelude and Fugue in B-flat major, BWV 560, behoort tot de reeks van acht korte preludes en fuga’s, BWV 553–560. Deze stukken zijn lang onder de naam van Johann Sebastian Bach bekend geweest, maar de werkelijke componist is niet met zekerheid vastgesteld.
Toch blijft het werk een echt Bachje in de praktische zin van het woord: helder, compact, goed gebouwd en geschreven in een taal die dicht bij de Bach-traditie staat. Het is muziek die niet groot wil doen, maar wel precies weet waar zij naartoe gaat.
De prelude opent vriendelijk en beweeglijk. Er is geen zware dramatiek, maar wel vaart, richting en een lichte feestelijkheid. De muziek ademt de wereld van het orgel: handen en voeten werken samen, zonder dat het stuk zijn overzichtelijkheid verliest.
Daarna volgt de fuga. Ook die blijft kort en helder, maar laat mooi horen hoe een eenvoudig thema door verschillende stemmen kan reizen. Het is geen kathedraal van contrapunt, eerder een kleine kapel: overzichtelijk, goed verlicht en met genoeg ruimte om de lijnen te volgen.
BWV 560 is waardevol omdat het de luisteraar dicht bij het ambacht brengt. Je hoort hoe een muzikaal idee wordt neergezet, beantwoord, voortgezet en afgerond. Geen groot gebaar, geen donderpreek vanaf de orgeltribune, maar een klein stuk waarin orde, beweging en plezier bij elkaar komen.
Misschien is dat precies de charme. Niet elk Bachje hoeft meteen de hemel open te trekken. Soms is het genoeg dat er even een deur opengaat.
